1. برای بارگیری چمدان: یک اتوبوس معمولاً بیش از 40 نفر را حمل می کند و چمدان های زیادی وجود دارد، بنابراین فضای بار بزرگتر مورد نیاز است. بنابراین، سطح پایین عمدتاً برای نگهداری چمدان و سطح بالایی برای حمل مسافر استفاده می شود.
2. برای تامین راحتی: فضای داخل خودرو باید به اندازه کافی جادار باشد تا مسافران احساس راحتی کنند.
3. برای برآوردن الزامات ساختار بدنه: هنگام طراحی، ارتفاع بدنه یک شرکت اتوبوسرانی عمومی نسبتا زیاد است. به عنوان مثال، ساختار بدنه یک اتوبوس 12- متری عموماً در سه سطح طراحی شده است که به یک صندوق بار 13- متر مکعبی نیاز دارد و ارتفاع ایستاده در داخل خودرو باید بیش از 190 باشد. علاوه بر این، ارتفاع بدنه نیز با عرض وسیله نقلیه محدود می شود که از 2.55 متر تجاوز نمی کند. بنابراین، اتوبوس های امروزی عموماً به گونه ای طراحی شده اند که ارتفاع نسبتاً بالایی دارند. ارتفاع بدنه به طور کلی حدود 3.5 متر است و با تهویه هوا ارتفاع خودرو نزدیک به 4 متر است. ساختار بدنه بالاست و ضریب خطر نسبتاً زیاد است که مستعد حوادثی مانند واژگونی است. با این حال، این طرح در عملیات به رسمیت شناخته شده است و هیچ طرح جدیدی ظاهر نشده است.
هرچه طراحی اتوبوس بالاتر باشد، ریسک فاکتور بیشتر است. این به این دلیل است که قسمت پایین خودرو یک محفظه بار است. برای اینکه روی چیدمان صندلی ها تاثیری نداشته باشد، ساختار قاب نسبتاً بالا است. اگر طرح خیلی کم باشد، روی ایستادن و راه رفتن مسافران تأثیر می گذارد. بنابراین ارتفاع طراحی اتوبوس عموما بالای 3.5 متر است.
ارتفاع طراحی اتوبوس نیز به ساختار بدنه مربوط می شود. در صورت پایین بودن ساختار بدنه، فضای بیشتری برای قرار دادن چمدان مورد نیاز است که بر آسایش و ایمنی مسافران تاثیر می گذارد. بنابراین ارتفاع طراحی اتوبوس نسبتاً زیاد است، به طور کلی دو لایه، لایه پایین برای نگهداری چمدان و لایه بالایی برای حمل مسافر استفاده می شود.
به طور خلاصه، ارتفاع طراحی اتوبوس بر اساس ملاحظات راحتی و ایمنی است. اگرچه ساختار بدنه بالا و مستعد حوادثی مانند واژگونی است، اما این طراحی در عملیات شناخته شده است. اگر هنوز در این مورد سوالی دارید، توصیه می شود با سازنده خودرو مشورت کنید.
